między Ustroniem a Cieszynem

Dawno już chciałam wybrać się do Ustronia, zachwalano mi trasę wzdłuż Wisły, więc nareszcie nadszedł moment przekonania się jak to naprawdę wygląda.

Wcześniej już sprawdziłam na mapie i wiedziałam, że spory kawałek drogi znam na pamięć z poprzednich wycieczek. Ucieszyło mnie to, ponieważ odkąd mój powerbank skapitulował staram się jak najmniej obciążać baterie telefonu przed gps.

No i ruszyłam - Pielgrzymowice, Pruchna i..... 

wjazd na WTR :) 

Droga asfaltowa, wzdłuż Wisły. Niektóre fragmenty były nudne, ale reszta urokliwa, więc te trochę zarośli z początku stało się kawałek dalej nieistotne. 

Nawet nie czułam, że kilometry uciekają spod kół, jechało się wspaniale, Widoki zachwycały, pogoda rozpieszczała.

Jeden z odcinków (chyba przez remont przy głównej drodze) okazał się nieco "zakręcony", bo nagle trasa gubiła się w nieoznaczonym miejscu, prosto przed torami kolejowymi bez przejścia, ale.... koniec języka za przewodnika no i raz dwa uporałam się z małą niewiadomą pt "w którą stronę".

Miałam wrażenie, że w Ustroniu znalazłam się nadzwyczaj szybko, może właśnie dzięki tej przyjemnej trasie, bo nie pamiętam, żebym kiedyś tak lekko gdzieś dojechała - poza wielkim pragnieniem nawet zmęczenia nie czułam. 

Nacieszyłam się znajomymi miejscami, ochłodziłam pod zraszaczami i..... postanowiłam że nie wracam od razu, tylko pojadę przez Cieszyn - dodatkowo 20 km.

Na Rynku w Cieszynie wypiłam mrożoną kawę (najgorszą, jaką w życiu piłam - nigdy więcej!) no i ruszyłam w drogę powrotną do domu, po drodze wpadając w jeszcze jedno urocze cieszyńskie miejsce.

Droga z Cieszyna niestety okazała się baaaaardzo trudna. Miałam wrażenie, że totalnie opadłam z sił i nie umiem się ruszać.... Jakbym z ołowiu była.... A to wszystko dlatego, że zaczęłam odczuwać słoneczny żar, który bił niemiłosiernie od asfaltu.... Wcześniej mi nie doskwierał, ale środek dani i poprzednie spieczenia skóry zrobiły swoje.... Ból poparzeń jest okropny.... Ale koniec końców i tak warto było przejechać te 85 km.